Peuters zijn ervan overtuigd dat je onzichtbaar bent wanneer je je handen voor je ogen slaat. Dat is eigenlijk het idee achter dit humoristische prentenboek. Jo, een kleine jongen, woont samen met zijn ouders en zijn hond én Olifant in een huis met tuin. Op een dag willen Jo en Olifant verstoppertje spelen. Olifant waarschuwt het jongetje: Ik ben daar HEEL ERG goed in! Ze beginnen eraan en inderdaad: het jongetje kan de verstopplaats van Olifant nooit vinden. Vreemd genoeg kan zijn hond dat wel! Wie alleen de tekst van het boek hoort, begrijpt volkomen dat Olifant niet te vinden is. Maar wie de prenten ziet, ontdekt het tegendeel. Olifant die zich verstopt achter een heel jong, dun boompje, onder een lampenkap, onder een dekentje, … natuurlijk is hij daar onmiddellijk te vinden. Het zijn de herhalingen van de verstopscènes die het boek zo grappig maken. Telkens opnieuw krijgen die onhandige pogingen van Olifant veel ruimte in de waterverftekeningen over dubbele pagina’s. Die illustraties zijn sfeervol en warm en hanteren een afwisselend kleurgebruik waardoor olifant telkens weer lijkt op te gaan in de omgeving hoe slecht hij ook verstopt is. De tekst is vrij kort maar helemaal to the point. En na het samen lezen van dit boek is verstoppertje spelen uiteraard een must.
Barrow, D. (2017). Heb jij misschien Olifant gezien? Haarlem: Gottmer.
Dit kartonboekje met glanzende bladzijden is opgebouwd rond twee leuke versjes van Hans en Monique Hagen. Zoals uit de titel al duidelijk wordt, gaan ze over samen spelen en wat er gebeurt als het op het einde van de dag donker wordt. Op haar onnavolgbare manier brengt Törnqvist dat samen spelen in beeld: in het bad, op het strand, in het restaurant en op nog veel andere plaatsen en op nog veel andere manieren. Heerlijk boekje om samen met peuters of kleuters te bekijken.
Törnqvist, M. (2018). Spelen tot het donker wordt. Amsterdam: Querido.
Een jongen, een meisje en een poes (met cowboyhoed) besluiten een namiddag naar de speeltuin te gaan. De speeltuin is wel een eindje lopen en de kinderen komen doorheen allerlei verschillende echte en miniatuurlandschappen. Ze snoepen van bramen in een bos vol braamstruiken, ze rennen zo hard ze kunnen langs grote mierenhopen heen, ze sluipen door de duinen, moeten langs een gevaarlijk monster dat zich schuilhoudt in een donkere grot. Onderweg sluiten steeds meer kinderen zich bij hen aan. Dan komen ze bij de speeltuin aan. Wat valt dat tegen zeg! De speeltuin is alleen maar grijs en triest en dus besluiten de kinderen dezelfde spannende weg opnieuw te nemen maar dan in omgekeerde richting. Vrolijke, felgekleurde illustraties die allerlei landschappen suggereren staan in schril contrast met de grijze speeltuin op de laatste bladzijde. De kinderen laten het evenwel niet aan hun hart komen… Je kan de sfeer opsnuiven in bijgaand filmpje:
Van Hout, M. (2019). Speeltuin. Amsterdam: CPNB.
Frank en Bert zijn beste vrienden die samen graag verstoppertje spelen. Volgens Frank is Bert niet goed in verstoppen, maar Bert is ervan overtuigd dat Frank gewoon niet lang genoeg telt. De oplossing ligt voor de hand: Frank belooft tot 100 te tellen terwijl Bert een goede verstopplaats uitzoekt. Helaas blijft bij het wegrennen een draadje van Berts fluoroze sjaal aan een boom hangen, waardoor het zelfs na 100 tellen niet bijster moeilijk is om Bert terug te vinden. Bovendien wacht hij tot de laatste tel om zich dan enkel met het hoofd tussen de rotsen te verstoppen. Frank is z’n vriend dus snel op het spoor, maar besluit hem deze keer niet te vinden om hem de teleurstelling te besparen. Die keuze wordt rijkelijk beloond met de enthousiaste knuffel van z’n beste vriend. De kracht van dit eenvoudige verhaal zit hem niet alleen in het herkenbare spel en de mooie vriendschap, maar zeker ook in de hilarische illustraties. De naïeve uitstraling van de knuffelbare Bert en de ironische blikken van Frank zorgen voor een heerlijke dynamiek tussen de twee vrienden. De illustraties geven alle ruimte aan de twee hoofdpersonages en hun felgekleurde accessoires, de fluoroze sjaal van Bert en de felblauwe muts van Frank. Het olijke duo zorgt voor een warm en vooral ook grappig verhaal dat heel wat kinderharten zal veroveren.
Naylor-Ballesteros, C. (2022). Frank en Bert. Haarlem: Gottmer.
Het populaire duo Frank en Bert is ons ondertussen genoegzaam bekend. Ook in dit verhaal combineert Naylor-Ballesteros de warme vriendschap tussen beiden met hun geestige belevenissen. Deze keer zien we hoe de immer klunzige Bert een potje voetbal probeert te spelen. De bal komt – zoals we van hem kunnen verwachten – overal behalve in de richting van de goal terecht. Wanneer topvoetballer Barbara verschijnt, laat Frank hem al snel links liggen. Bert staat beteuterd langs de kant te kijken, maar dat houdt hem niet tegen om zijn vriend te hulp te schieten wanneer dat nodig is… De volwassen prentenboekenliefhebber ziet de herhaling in het recept, maar jonge kinderen zullen onverminderd van dit nieuwe avontuur genieten en gelijk hebben ze!
Naylor-Ballesteros, C. (2025). Frank en Bert trappen een balletje. Haarlem: Gottmer.
In dit prentenboek draait alles rond samen spelen, de baas willen zijn en jaloezie. Als Wezel ’s middags thuiskomt, is Beer aan het spelen met Das. Dat maakt Wezel jaloers, want ‘Das is mijn vriend!’. Beer vindt dat onzin: ‘Jij kan morgen weer met hem spelen.’ Das wil liever geen ruzie en stelt voor om met drie te spelen. Maar wat Das ook voorstelt, of het nu ‘vadertje en moedertje’ is of voetballen, verstoppertje of memory, er komt telkens gedonder van. Das besluit dan maar naar huis te gaan en daar schrikken Beer en Wezel wel van. Zeker ook als ze horen dat Das de volgende dag niet terugkomt, omdat hij al met Vos heeft afgesproken. Het boek staat vol heerlijke dialogen, welles-nietes-uitroepen, beschuldigingen over en weer, voorstellen … Kortom alles wat hoort bij de ruzies die voorkomen wanneer (jonge) kinderen oefenen in samenspelen. Want als dit prentenboek één ding duidelijk maakt, is het wel dat samenspelen niet altijd gemakkelijk is vooral ook omdat elke deelnemer in zijn eigen beperkte perspectief blijft zitten . ‘Jij wil altijd de baas zijn!’, ‘jij kunt nooit tegen je verlies’, en ga zo maar door … De illustraties in eerder zachte tinten tegen een witte achtergrond versterken het verhaal. Das, Wezel en Beer zijn zo expressief weergegeven dat je zonder de tekst te kennen uit de lichaamshouding en gelaatsuitdrukking kunt afleiden wat er gebeurt. Zo zie je de boosheid van Beer en Wezel en je ziet ook goed hoe Das het geruzie beu wordt en zijn spulletjes bij elkaar raapt. Een aanrader, zeker ook voor de kleuterklas!
Mühle, J. (2024). Morgen ben IK de baas. Haarlem: Gottmer.
Tirza Rex is zenuwachtig voor haar eerste schooldag. Hopelijk wordt het een toffe dag en kan ze snel vrienden maken! De lezer herkent meteen een aantal typische voorbereidingen: de schooltas met roze pony’s en bijhorende brooddoos met een overdreven lading aan gesmeerde boterhammen worden gepakt. Toch kon dat haar niet voorbereiden op wat zij totaal onverwacht in het klaslokaal aantreft: kinderen! De kleine dinosaurus kan niet aan hen weerstaan en eet in één hap de hele klas op. De juf doet haar onmiddellijk de kinderen opnieuw uitspuwen onder het motto ‘Wij eten hier geen klasgenootjes’. De afspraak wordt meegedeeld alsof het een regel is van het niveau ‘Wij gooien afval in de vuilnisbak’. Daarna begint een moeizaam proces, want het is natuurlijk niet evident om vrienden te maken met iemand die je de hele tijd wil opeten. De situaties zijn werkelijk hilarisch, want op geen enkel moment wordt gerept over het feit dat een dino in de klas toch uitzonderlijk is. En dat is meteen ook waar dit verhaal naartoe leidt. Eens Tirza door schade en schande haar nefaste gewoonte afleert, wordt ook zij deel van de – voor de rest trouwens ook superdiverse – klasgroep. In Amerika is dit prentenboek een absolute bestseller; ongetwijfeld zullen ook bij ons kleuters smullen van dit grappige verhaal.
Higgins, R.T. (2019). Wij eten hier geen klasgenootjes. Haarlem: Gottmer.
Eend wil vrienden maken en besluit lid te worden van een club. Jammer genoeg komt ze niet in aanmerking voor de leeuwenclub want ze kan niet brullen. In de olifantenclub is ze ook niet welkom omdat ze er niet in slaagt te trompetteren en ook de slangen zien haar lidmaatschap niet zitten want haar gesis is ondermaats. Maar dan krijgt Eend een geweldig idee! Vrolijk prentenboek met prettige afloop waar lay-out en illustraties er echt toe doen.
Kelly, J. (2017). Mag ik meedoen? Utrecht: Veltman Uitgevers.
Een wip is een leuk speeltuig, maar wordt zoveel meer wanneer steeds andere, grote en kleine, dieren, mensen of monsters op plaats nemen. Die ‘personages’ sluiten goed aan bij de leefwereld van de kleuters. De fantasie van de auteur springt alle kanten op waardoor de verbeelding van de kijkende en luisterende kleuters echt geprikkeld wordt. Wat te denken van een rockband die op de wip wil of Elvis zelf of een reuzeninktvis die met zijn tentakels alle kanten opzwaait? Ook de Yeti komt langs om te wippen net zoals een walvis en een dino. Op elke bladzijde zie je de wip de andere kant opgaan want telkens neemt er weer een zwaarder iemand plaats op het uiteinde van de wip. Het wordt een chaotische maar heel vrolijke bende rond de wip. Dat wordt nog eens extra in de verf gezet door de kleurrijke, heldere illustraties in stift. Zij benadrukken het levendige karakter van het spel op de wip.
Camp, J. (2023). De wip. Brussel: TIPTOE Print.
Één kleine krakkemikkige brug en twee grote dieren die tegelijk de oversteek willen maken: daar komen problemen van. Beer en Draak gaan in het midden van de brug meteen hevig de discussie in en bedenken tal van non-argumenten om de andere niet te laten passeren. De absurde discussie neemt al snel hilarische proporties aan: Draak ‘bewijst’ zijn grootte met een drakenmaatcertificaat, Beer geeft zichzelf prompt de bijnaam ‘de Beer van de Brug’ en beiden halen de gekste scheldnamen boven om toch maar de overhand te krijgen. Tot de oude brug de twee dieren niet meer kan dragen en ze in de wilde rivier terechtkomen … Gelukkig leren ze zo dat de verschillen die net nog onoverbrugbaar leken, samen net heel krachtig kunnen zijn … De felle discussie tussen Beer en Draak wordt tot leven gebracht dankzij de uitbundige en speelse taal en de expressieve illustraties. Leuk voorleesverhaal dat verder ook niet veel om het lijf heeft.
Chambers, M. & Ferreira, M. (2024). Beer of draak. Rijswijk: De Vier Windstreken.
Twee goede vrienden spelen heel de dag samen. De dozen waarmee ze spelen, vormen de ene keer een raket, de andere keer een piratenboot of een kasteel. Ze hebben het heerlijk samen, tot een derde jongetje opdaagt en vraagt om mee te spelen. Dat vindt één van beiden maar niks en dus druipt het jongetje verdrietig af. De jongens krijgen spijt van hun reactie en schakelen hun dozen in om het jongetje te verrassen. Opnieuw een erg herkenbaar verhaal dat in de eerste plaats gaat over samen spelen, maar dat in het kleuteronderwijs ook handig in te schakelen is tijdens thema ‘dozen’.
Sarah, L. (2017). Het kartonnen kasteel. Amsterdam: Sijthoff-Luitingh.
Zebra is kampioen in het bedenken van wilde spelletjes, Olifant vertelt rare verhalen en Vogel is erg grappig. Een leuk trio tot Zebra niet kan ophouden met zijn allernieuwste spelletje ‘zoeven’. Olifant en Vogel zien het niet meer zitten en verdwijnen. Zebra blijft alleen achter maar vindt al snel een nieuwe vriend in Giraf. Dan steekt er een storm op en Olifant en Vogel missen Zebra verschrikkelijk. Mist Zebra hen ook?
Desmond, J. (2014). Zoevende zebra. Rotterdam: Lemniscaat.
Een prentenboek van Ingrid en Dieter Schubert kan je dankzij hun onnavolgbare stijl van ver herkennen. De eerste aanblik roept meteen heerlijke herinneringen op aan klassiekers als ‘Platvoetje’ en ‘Woeste Willem’. Ook hun nieuwe boek zal gegarandeerd voorleesplezier opleveren. In ‘Dikke vriendjes durven alles’ trekken twee jonge hamsters eropuit, want als ze samen zijn, durven ze de hele wereld aan. Zo stoer als hun uitspraken zijn, zo overweldigd geraken ze door de woeste zee of de hoge bergtoppen die ze onderweg tegenkomen. Toch hebben ze samen veel plezier en vinden ze voor elk euvel een oplossing. Zo is een plas in de duinen toch even prettig om in te spelen als in de grote zee? Net wanneer ze zichzelf misschien toch wat hebben overschat, is papa er weer. De grote prenten zetten in op de prachtige landschappen waarin de twee hamsters terechtkomen. Je ogen worden meteen naar de twee figuren met erg hoge aaibaarheidsfactor getrokken. Hun plezier, vriendschap, angsten en enthousiasme spatten van de bladzijden af. Heerlijk herkenbaar voor jonge kleuters die graag zelfstandig zijn, maar tegelijk ook de vertrouwde zorg van hun ouders nodig hebben.
Schubert, I & D. (2020). Dikke vriendjes durven alles. Amsterdam: Leopold.
